dinsdag 26 december 2017

Belgisch voetbal, volks- of tv-sport? Deel 2

Home > Reaguurders Verhalen > Belgisch voetbal, volks- of tv-sport? Deel 2

Köln away 1990.

Nog een Europees verhaaltje dat me eeuwig zal bijblijven en regelmatig vanonder ‘t stof gehaald wordt door medesups.

We spelen 's avonds in Keulen om 20:00, voor zo'n verplaatsing spreken we uiteraard af om 09:00 's morgens.

Eigenlijk had ik nog een stuk in mijn kraag van de dag tevoren, maar ik was er. Ik besluit met den otto te gaan met één kameraad terwijl the lads de bus opstapten. We zien elkaar ginds op de 'Grote Markt' wel terug.

Daar ik nadorst had, gingen wij met zijn tweeën eerst nog wat pinten pakken in Deurne, tijd genoeg t.o.v. die bus.

We kregen daar snel ruzie met de Afrikaanse poetsvrouw dewelke met een opneemvod naar mijn maat wou uithalen. Ze schoof uit en plofte met haar achterste in een emmer, die meteen doorscheurde. De opneemvod belandde op de hond van een oudere man en die laatste smeet de vod onmiddellijk terug naar de poetsvrouw, welke hierdoor haar pruik verloor.

Ik had een uurtje ervoor nog een jointje gerookt. Ik kan je verzekeren dat buikkrampen van 't lachen krijgen, niet om mee te lachen zijn. Ik geraakte het éérste uur niet uit die lachkick, teveel toevalligheden op korte tijd en ik moest nog vertrekken.

Uiteindelijk geraken we na een zorgeloze rit ter plaatse en ik moest dringend iets eten, buikpijn weet je wel. We stappen daar op de Grote Markt een pitabar binnen en we zijn volgens het personeel de voorbode van een pita-verslindende bende van enkele duizenden.

Wij zijn op dat moment de enige klanten maar er staat welgeteld 9 man personeel te wachten. Ze worden beloond, want de Antwerp-bussen worden gelost en velen hebben ons gezien en komen binnen. Ik schat zo'n 60 à 70 man. Wij hebben zonet onze pita gekregen en wisten niet dat de looksaus aldaar met yoghurt werd gemaakt. Echt lekker was dit niet, sommige merkten het op en besloten te vertrekken met er het nodige comment i.v.m. de looksaus bij te geven.

Na nog geen 5 minuten staat de toog vol met pita's die wel besteld waren, maar er waren nog maar 2 klanten in de zaak, Alleen wij dus.

Inmiddels begon ik weer te lachen natuurlijk, wij hadden echt niets gezegd maar ik begreep maar al te goed wat die mensen dachten, "Wat een dag is dit zeg?"

Bij buitenkomst merken we the lads én den ambiance op, afkomstig van een hoek op het plein. Wij daarheen.

Bier, jenever, goeie ambiance en de patron was de vriendelijke versie van Marco Bakker. Die zat er niet mee in dat er cannabis werd gerookt, zolang die bende maar bleef binnenkappen. Een leuke namiddagparty zonder gezever of ambras, dat was meegenomen.

Uiteindelijk moeten al de anderen vertrekken want de bussen komen hen ophalen. Wij bleven want we waren met den otto en gaan nog wat drinken. Marco Bakker laat zijn rolluiken neer en gaat in een rotvaart met een bezem door 't café. Wanneer hij de wc's aanpakt, haalt hij verbaal uit naar ons vanwege vandalisme. Wij zijn verbaasd en gaan kijken, blijkt het om enkele afgerolde wc-rollen te gaan.

We nemen zijn bezem af en kuisen de boel zelf op, inmiddels al serieus onder invloed, amai. Hij was tevreden en zette prompt bier met schnaps op de toog en deed de rolluiken weer omhoog.

Even later stapt er een stel mannen binnen, en nog een koppel mannen. Gevolgd door nog enkele mannen in paar.

We kregen snel door dat Marco eigenlijk een homobar uitbaatte en mijne maat speelde dat goed uit, we kregen van iedereen drank aangeboden. We kwamen echter voor onzen Antwerp en moesten ons al haasten om de aftrap te halen, dus stapten we op.

Onderweg naar den otto passeren we een hotel en merk ik nog een man met 2 jachthonden op. Nog geen 20 meter verder hoor ik geroep achter mij, maar te laat. Eén hond hing al bezijden aan mijn broek op kniehoogte en de tweede kwam aangelopen, de man zelf lag op de grond.

We hebben die honden zonder pijn te doen, kunnen kalmeren en de eigenaar wilde mijn broek vergoeden. Ik was echter dronken, had gerookt en wou naar de voetbal, dus laat het maar zo.

Pech, iemand bleek de Polizei gebeld te hebben met als resultaat dat de eigenaar en zijn honden mee de combi in moesten en ik een korte verklaring diende af te leggen.

Tijdens die verklaring speelde het filmpje van de tot dan verlopen dag toch door mijn hoofd zeker en ik had alle moeite van de wereld om mijn lach in te houden, wat ging er nog gebeuren ?

Je kan al raden dat we het matchbegin niet haalden. Toen wij arriveerden bleken alle ingangen al afgesloten en mochten wij er niet meer in van de, toen nog, kaartjesknippers.

Ok dus, dan springen we wel ergens over een muur. we stappen verder om bij onze eerste poging geraakte we er al over. Pas bij de landing merkten we dat we nog een draad van circa 3 meter extra voor de neus kregen.

Een 40 meter verderop kreeg de Polizei ons in de mot en die kwamen al aangelopen. In beschonken toestand zijn we er toch in geslaagd erover te geraken en aan de Polizei te ontsnappen. We wisten enkel niet meer waar we waren in dat stadion en ze gingen ons blijven zoeken natuurlijk. Stilstaan was dus geen optie en we liepen steeds verder weg.

Ineens merkte ik een hoek van 't veld op, we liepen daarheen en we komen op het veld uit!

De Rood-Witten hebben net een corner vlak voor onze neus waaruit ze scoren, de volledige staantribune achter ons ontploft en wij sprongen vooraan mee op de draad om erover te kruipen.

Op dat moment had de Polizei ons te pakken, letterlijk en wat een geluk ook. Het bleek immers dat we bijna in het vak van Köln waren gesprongen.

De Polizei was wel oké, lachten met onze stoten en de achtervolging. De baas zei ons dat er nog nooit iemand in geslaagd was dit te doen. Wij zeiden zowat beknopt in welke toestand we dit verhaal beleefden, die man moest zelf lachen met zoveel tegenslag en besliste ons te laten gaan, wel langs 't veld, dus voorbij het Keulen-vak.

Kregen wij daar toch wel applaus zeker? Net als bij aankomst in het Antwerp-vak, die dachten dat wij helden waren, ja man!

Na de match een paar cola'kes binnen gekapt en den otto in. Net voor de Luxemburgse grens val ik in slaap en mijn maat pakt het stuur over i.p.v. mij te wekken.

Het was 04:00 toen hij me alsnog wakker maakte. Hij vertelde dat we bij een parking aankwamen en wou slapen. Ik wist niet waar ik het had, dacht nog maar net te slapen, reed de parking op, installeerde de zetels achteruit en we sliepen beiden door.

Ik schiet enkele uren later wakker en ik denk de plaats te herkennen waar we zijn... In Wommelgem dus, 3 kilometer van mijn deur.

We besluiten dat het genoeg is geweest, we roken nog een jointje en nemen hier nog een koffie en eten nog iets. Tijdens 't roken overlopen we de dag nog eens, gepaard gaande met wat buikkrampen natuurlijk en gaan naar binnen in de shop voor onze inkopen.

Dat was toen nog geen grote shop en we hoorden bij 't binnengaan een herkenbare luidruchtige vrouwenstem die in 't Frans haar verhaal deed. Ten einde van het rek merkte ik dat het die Afrikaanse poetsdame betrof van de ochtend tevoren in dat cafeetje in Deurne. Ik keek mijne maat aan en eerst was er ongeloof, om daarna weer uit te barsten in gelach. Daarna zijn we buiten gegaan zonder iets te kopen, dat ging gewoon niet meer.

Verder zijn we tot thuis niet meer lastig gevallen maar het was nog maar eens een away'ke om te onthouden.

Het was 6 maart 1990, een dag om nooit meer te vergeten.

Bekijk ook:
Een artikel van

Verkeersbord richting gevend naar Antwerpen en De Parking
Dogo

Bekend als...
  • Zware jongen op rust
  • Authentieke Antwerp-supporter
Lees ook zijn andere bestseller:
Wil je net als Dogo ook scoren bij de vrouwtjes?

4 reaguursels

Dirk RAFC1 zei

Prachtig verhaal Dogo!
Ik ken ze zulke dagen.
Vroeger gebeurde het me regelmatig dat ik zaken meemaakte waarvan ik achteraf dacht; Als iemand me dit zou vertellen geloofde ik het waarschijnlijk niet maar de werkelijkheid overtreft met momenten de verbeelding heb ik in al die jaren geleerd. :)

Bearke zei

Owww muck...-)-)-)

Bjorn11 zei

kan me er al iets bij voorstellen :)

Dogo zei

Bjorn, vechten was er op Europees vlak nooit bij en dat was al een verademing tov de comp. En in die tijd kon ook echt alles hé ;-)

Reaguur op dit artikel

Belgisch voetbal, volks- of tv-sport? Deel 2