zondag 17 december 2017

Die zondagnamiddag op een West-Vlaamse weide

Home > Reaguurders Verhalen > Die zondagnamiddag op een West-Vlaamse weide

Het heeft iets, dat zondagnamiddag voetbal.

Van uit de kerk, via het café, naar het stadion.

Iets nostalgisch, iets volks, iets wat je niet kan snappen als je niet gebeten bent door het beestje. Ik ben gebeten, ben ik vrij zeker van. Mogelijk heb ik wel een beetje een allergische reactie gehad op die beet, maar ik blijf doorzetten. 22 gladiatoren op de akker. De één al wat gemotiveerder dan de andere, meer drive, meer grinta of meer andere zever.

Wie zeker zin had, was Ruud Vormer. Overal was die dé man. Van de cornervlag, naar de middenstip en weer terug. In zijn eigen 16, in die van de tegenstander. Overal. De nieuwe Gouden Schoen hoor ik links en rechts. Het ergste is, dat ik ze geen ongelijk kan geven. En dat mijn waarde lezers, stemt me droef. Het doet me denken aan die keer toen Lorenzo Staelens niet naar de show wou komen tenzij hij zeker wist dat hij zou winnen. Zo een ongelooflijke non-voetballer dat hij was. Hooguit nuttig te noemen. Dat hij op training en zelfs nu en dan in een wedstrijd die andere kraan, Glen De Boeck, uitdaagde voor wedstrijdjes om ter traagst zijn, hielp ook niet echt. Ruud Vormer, wat een kop ook. Hij past perfect in het rijtje met mannen zoals Timmy Simons, Yves Vanderhaeghe of andere Besnik Hasi’s. Allemaal nuttige spelers, bijna onzichtbaar vaak. Maar zij hadden het gesnapt. In hun rol, en zeker met hun kop waarop je eerder hout op zou willen kappen dan op een posterke zetten, wisten ze wat ze moesten doen. Hun match spelen, nuttig zijn en vooral niet te veel willen opvallen.

Nu ja. We kunnen niet echt rond die Ruud heen als het over de Gouden Schoen gaat. Maar ergens is het echt spijtig. Waar is de tijd dat je echt wel meer moest kunnen dan draven en een beetje overal zijn. Waar is de tijd van de stylisten zoals Van Himst, Lozano, Zetterberg. Waar is de tijd van bonkige mannen zoals Ceulemans, Mermans of zelfs Koller. Mannen waarvoor je naar een stadion ging, mannen waarmee je een pint zou gaan pakken. 5 – 0 bleek het uiteindelijk te gaan worden. Een afstraffing kan je het noemen, en dat zal Hein ook doen. Ik heb medelijden met de spelers van Anderlecht die op het plein stonden. Hein kennende volgt er nu een serieuze straf. In groepjes van vier met hem op een schild dragend een rondje rond het Astridpark als opwarmertje. 10 keer de trappen op tot de hoogste bol van het Atomium als hoofdgerecht. En tenslotte, geen FIFA 18 meer voor 2 dagen.

Het mag duidelijk zijn dat ze vooral door dit laatste de boodschap begrepen zullen hebben.

13 punten zijn het ondertussen. Of waren het er 6? Of toch eerder 7? Ergens heb ik ook iemand horen verkondigen dat het er niet meer toe doet want op het einde zouden de Duitsers winnen. In elk geval, het trotse Club Brugge staat daar toch maar mooi bovenaan, te blinken als een toekomstig kampioen. Of dat dit jaar gaat zijn, dat weten we over een maandje of 5, maar die 5-0, die gaan ze nog 50 jaar boven halen. Zo zijn ze wel de kapoenen.

Als afsluiter, kan ik enkel een 5-jarig opdondertje dat hier af en toe op mijn schoot springt citeren. "Plop is Plop, als ge dood zijt, zijde dood, en als ge niet kunt shotten, kunde niet shotten. Zo simpel is het.”. Wijze woorden.

Bekijk ook:
Een artikel van

Roberto Baggio
Den Izzy

Bekend als...
  • Ambtenaar op rust
  • Religenkie
Lees ook zijn andere bestseller:
Wil je net als Den Izzy ook scoren bij de vrouwtjes?

5 reaguursels

Bearke zei

Weeral klasse, Izz, in één ruk gelezen..

Dogo zei

Izzy, ge zijt ne goeie verteller ;-)

Mario zei

In ieder geval beter dan het artikel "Leko is een loser"

Arjan de Laet IV zei

Mario, je kan niet voor iedereen goed doen. :)

Welkom trouwens!

Mario zei

He Arjan, klasse webstekje!

Reaguur op dit artikel

Die zondagnamiddag op een West-Vlaamse weide