donderdag 28 december 2017

Schotse culinaire geneugten en een knaller van een finale

Home > Reaguurders Verhalen > Schotse culinaire geneugten en een knaller van een finale

Het was zondag, onze derde en laatste dag in Edinburgh en we hadden de afgelopen 48 uur vooral veel en hard geleefd en dachten het dus iets kalmer aan te kunnen doen. De dag begon eigenlijk al in mineur toen de voorzitter van onze club ons tijdens het ontbijt kwam meedelen dat de Schotse avond, die aanvankelijk voorzien was op vrijdag maar toen als 'straf' voor onze avonturen tijdens de heenreis niet doorging, op zondagavond zou plaatsvinden in de feestzaal van het hotel.

Niemand van ons die er echt zat op te wachten, maar we zouden wel zien wat het werd eens het zo ver was. Tijd dus om een fikse wandeling te maken en wij de stad in.

Aangezien je van wandelen dorst krijgt en dehydratatie een wezenlijk gevaar is voor je gezondheid, zo bleek uit menige wetenschappelijke studies, namen wij alvast geen risico en het groepje van een man of 15 waarin ik zelf zat dook de eerste kroeg in die we tegen kwamen. :)

Naast de lokale pils, die volgens niemand van ons alcohol bevatte, vond je in de meeste plaatsen waar we kwamen ook wel Carlsberg of Tuborg 'special import'.

Het speciale daarvan was dat het in vaten werd geïmporteerd en daarna ter plaatse werd gebotteld, maar niet vooraleer het half om half gemengd was met Guinness of een gelijkaardig soort donker bier. Stukken duurder dan de lokale halve liters maar vooral niet te zuipen. Het doet een mens al gauw naar iets sterkers grijpen en dus zaten we voor het middag werd al aan de whisky.

Al dat wandelen maakte dat de burger ook honger kreeg want op enkele uren tijd waren we toch al zeker bijna 1 km van ons hotel verwijderd. Om geen onnodige risico's te nemen besloten we een Chinees restaurant binnen te stappen, want dat lust iedereen en uiteindelijk kan je daar weinig verkeerd mee doen. Dat was toch ons idee.

De plaatselijke Chinees van dienst bleek echter een Pakistaan te zijn die ons zou tonen dat er veel verkeerd kan gaan in een Chinees restaurant. Na onszelf eerst van drank te voorzien was het tijd om te bestellen.

De eerste die aan de beurt was werd prompt onderbroken met een "Numbers please!" en dus bestelde onze collega 1 keer nummer 3 als voorgerecht en 1 keer nummer 24 als hoofdgerecht. En zo ging de brave man de hele tafel rond. We bestelden nog een rondje drank, nog één en nog ééntje, want in de keuken was men blijkbaar geen bestellingen voor 15 personen gewoon en het eten liet 'iets' langer op zich wachten dan gedacht.

Na een uurtje wachten was eindelijk ons voorgerecht daar. Of toch niet, want iedereen vroeg zich af wat er voor zijn neus op tafel stond. Nadat iemand onze Pakistaan daarop attent maakte ontspon zich de volgende dialoog:

Wij: Excuse me Sir, I did not order this.
Hij: You order?
Wij: Number three and twenty-four.
Hij: Is number twenty-seven, very good, You eat!

In plaats van een voor- en hoofdgerecht werd het voor iedereen dus de verrassing van de dag...

Uiteindelijk kon het ons net zoveel schelen als de Paki. Na de magen gevuld te hebben, gingen wij gewoon verder met onze wandeling naar een volgende kroeg.

Zo kwamen we tegen een uur of zes terug aan het hotel en was het tijd om even te relaxen en ons te verfrissen voor we, een beetje tegen onze zin, aan de ‘Schotse avond’ begonnen.

Stonden op het programma:
  • Haggis, een Schotse delicatesse van vermalen afval dat oorspronkelijk in een schapenmaag bereidt en geserveerd werd onder het afratelen van een 'Ode aan de Haggis', een Schots gedicht in zeven coupletten maar het leken er minstens zeventig.
  • Een authentieke Schotse Highlanddans waarbij één of meer plaatselijke deernes rare pasjes deden tussen een aantal zwaarden die op de vloer uitgestald waren.
  • Als afsluiter een party met de plaatselijke DJ.
Je begrijpt wellicht ons enthousiasme voor het allemaal zover was. Ondertussen en ondanks het feit dat een Schotse pint van 568 ml, zeg maar een dikke halve liter bier, slechts 30 pence kostte, zat ik al zo goed als door mijn centen heen. Ik was immers op reis vertrokken met slechts 2,45 pond op zak en enige Belgische franken die ik al omgewisseld had.

Nadat we een vijftal minuten in de feestzaal van het hotel zaten te wachten op wat nog komen zou bleek dat wij niet de enigen waren die een Schotse avond op het programma hadden staan want er werd zowaar een volle buslading toeristinnen (ladies only) uit Amerika gelost.

Nog voor de avond van start ging waren de meningen over zo'n authentieke avond bij ons al veel positiever :)

Nadat de party van start ging en de DJ een slow begon te draaien kwam er een ploegmakker naast me staan en die zei:

"Dat vind ik wel een lekker wijf", over een jonge dame die met onze eerste keeper aan het dansen was.

Dus ik zeg: "20 pond en ze is van jou"

"Deal!"

Twintig pond ontvangen, mijn maat meegesleurd naar het betreffende koppel en changé!, ik pak onze keeper bij de schouder, duw ondertussen mijn andere vriend in de armen van dat meisje en zeg "Kom, we gaan een pint drinken".

Winst, 19,40 pond na aftrek van mijn eigen bier!

Dat smaakte zowaar naar meer en enkele dansjes later had ik al flink geboerd want er waren best wel wat gegadigden die iets meer verlegen bleken te zijn dan ikzelf.

Uiteindelijk zou ik thuis komen met meer geld dan waarmee ik vertrokken was. :)

Het werd een avond die danig uit de hand liep en er waren die nacht in het hotel een pak aantal meer mensen die bleven overnachten dan voorzien, of het nu achter de balie was, op een trap, in een hal of in een bed dat maakte verder weinig uit.

De ochtend nadien waren wij iets minder in vorm, maar daar had onze voorzitter ook rekening mee gehouden. Omdat hij zeker wou zijn dat iedereen op tijd vertrekkensklaar zou zijn om de terugreis aan te vatten, vond de brave man er niets beter op dan om 07:00 uur 's morgens het brandalarm in het hotel te activeren.

Terwijl de reguliere hotelgasten in allerijl het hotel uitvluchten om het vege lijf te redden hadden onze spelers bijna allemaal hetzelfde idee, "Het zal de voorzitter wel zijn". Op een enkeling uit onze groep na, bleven wij gewoon iets langer liggen in afwachting van de aankomst van de brandweer.

Ondanks de extra tijd die onze voorzitter nadien nodig had om één en ander uit te leggen aan de commandant van het plaatselijke korps wisten we na een enorm vermoeiend weekend toch nog op tijd de ferry te halen welke ons terug naar het vasteland zou brengen.

Veel is er niet geweten over die terugreis, wij hadden tenslotte drie dagen heel hard onze best gedaan en zaten allemaal stikkapot.

Moe maar voldaan van wat een memorabele uitstap was. :)

Bekijk ook:
Een artikel van

Nieuwe Antwerp tribune
Dirk RAFC1

Bekend als...
  • Goed volk
  • Devote Antwerp-fan
Lees ook zijn andere bestsellers:
Wil je net als Dirk ook scoren bij de vrouwtjes?

2 reaguursels

Bjorn11 zei

Kan me wel voorstellen dat het een zwaar weekend was

Bearke zei

Dit zijn dingen die de gasten van tegenwoordig zich niet meer kunnen voorstellen...

Reaguur op dit artikel

Schotse culinaire geneugten en een knaller van een finale